I fell in love…

Leaving your home once is one thing, leaving it for the second time in three months is something else…it will hurt. I left my family, friends, home, city and country for something new…something that was different from the rest. I came in a country that’s far from my home. Not only in distance, also the religion, language, food, people…were almost the opposite of what I was used to. I became comfortable with everything much faster than I expected. Even though I also suffered a lot. Not knowing the language is one of the hardest things I have been through. Despite all the attention you get in the beginning, you feel so alone. You want to make friends, but it’s not that easy if you don’t know the language. Luckily I came in an amazing country with sociable and curious people. And it’s not that hard to get attention when you don’t look Turkish at all.
The first month was overwhelming. I have never felt so excited, happy, loved, tired, sad and alone all at the same time. It’s not only a physical experience, I also learned a lot about myself emotional. I am actually stronger than I thought I was. In difficult periods (rarely😉) I just stayed positive and never gave up trying to make the best of it. I have always been independent, but here I had to accept that I needed help for almost everything: buying your food in the school cafeteria, taking a metro, read texts from your friends, making easy things like tea or coffee becomes very hard suddenly (thanks to Turkey 😜),… And not only these kind of things. You have to figure out how this society works. How people act, what is allowed and what not, which things you should better not do in public, who you can trust and who not… These were the hardest things, because you can’t just ask: “What is allowed and what not?”, there will always be unspoken rules that you just have to figure out by yourself. Well, you learn the best from your mistakes. You will shock people, but they understand if you explain why you did something and sometimes these unspoken rules are the reason for some hilarious situations.
I learned a lot about Turkey and it’s a beautiful country. I am sure that this wasn’t my last time in Turkey. I feel like I have a connection, maybe because I understand and almost speak the language.
AFS people are the most crazy, amazing, loving, funny people I ever met in my life. You all go through the same thing, in a totally different way. No one has the same experience, but you all feel the same about things. We do crazy things, because we don’t know anyone here. We want to get attention in a funny way and we want people to remember us, or at least the name AFS. We want to leave a little bit of us, just like our hostcountry will always be in our heart.
I fell in love with this country. I fell in love with the people. I fell in love with my family… I want to thank everyone. Thanks to my parents and my sisters to take me in their family, for being there for me, for teaching me everything they could. You became my second family and you will always be in my heart.
Thanks to my friends in school, who became the best friends I could ever imagine. I never laughed so much, I never loved school that much, and I never learned so much about everything from any friend I’ve ever had. No one of you ever judged me, because of who I am. Just me was enough. Even though our cultures and lives are the opposites we became very close and you will be forever in my heart and in my mind. Forgetting you is impossible.

Leaving is a sad thing, especially after 3 months. But I also never felt so happy. I made a lot of new friends, I have a new family and I love them both with all my heart. I grew up and my life will never be the same, but we will see what it brings. I feel like I can do everything now. If I could do everything I wanted in Turkey, it will work out well in Belgium.

This was it…I can’t believe it, but I knew this moment would come. I will enjoy my last week in turkey and Brussels, with all the other AFS’ers.
Let’s say bye…but remember: ‘we only said goodbye by words.’ I will come back, and as you welcomed me in your houses, you will always be welcome in my house! See you all!
Görüşürüz, sizi çok özleyeceğim!
❤️❤️❤️

Kasım

Nog een maand en ik ben thuis… Dan is het zaterdag en ben ik waarschijnlijk mijn valies aan het uitpakken, aangezien ik daar de moed nog niet voor had de vorige dagen. Het voelt vreemd om dit te beseffen. Ik wil hier niet weg, dat staat vast, maar ik ben benieuwd om mijn gewone leventje terug op te pikken…hoe zal ik reageren? Wat staat er mij te wachten? Hoe hard zal ik het hier missen? Ik heb wel besloten om daar nu nog niet aan te denken en gewoon in mijn AFS-mentaliteit te blijven, wat dus wilt zeggen: laat het maar komen. Elke dag beslis is na school pas wat ik ga doen en daar komen de leukste dingen uit voort. Alles kan en niks moet, ik beslis zelf… Je zou denken dat je je dan constant laat gaan, maar die behoefte heb ik niet. Het is een soort verantwoordelijkheidsgevoel dat me weerhoudt om elke dag weg te gaan of om pas laat na het donker thuis te komen (al zou dat niet per se een probleem zijn voor mijn gezin). Ik kwam hier om de cultuur te ontdekken en waar kan dat beter dan in een Turks gezin? Dus ik zorg ervoor dat ik ook veel tijd met mijn gezin doorbreng en dat is altijd heel plezant.

November is een heel speciale maand voor Turkije, omdat Atatürk gestorven is op 10 november. Er zijn nog een aantal speciale dagen, maar ik weet niet exact waarom. Mijn mama heeft me wel een typisch gerecht voor deze maand leren maken: Aşure. Het is een dessert of tussendoortje met rijst, gedroogd fruit, noten, granaatappel en suiker. Men gelooft dat Noah dit gerecht op zijn ark maakte om met iedereen te delen. Dus wat doen ze…inderdaad, ze maken een grote pot en brengen dan kleine porties naar de buren of ze brengen het mee naar school om te delen.

Aan het einde van dit blogbericht voeg ik mijn dagboekverslag van 29/10 toe. De Cumhuriyet bayrami, een superspeciale nationale feestdag.

Als ik van andere AFS’ers in België hoor hoe moeilijk ze het hebben om contact te maken met hun klasgenoten, besef ik dat ik geluk heb. Met mijn land en met mijn klas, maar ik voel me er niet goed bij. Vooral omdat ik niet kan ontkennen dat het zo is, ik kan niet zeggen dat het waarschijnlijk een uitzondering is…want dat is het niet. Zelfs voor Belgen is het ingewikkeld, al die verschillende groepjes, laat staan dat een buitenlander daar zomaar in geraakt. Waarom? Ik weet het niet…maar het is niks om trots op te zijn.
Ik ben mijn klasgenoten zo dankbaar om me direct op te nemen in hun klas. Het maakt het zoveel makkelijker om de taal te leren, geen heimwee te hebben en om de ervaring zoveel intenser te beleven. Teşekkür ederim!

Turken in België zijn ook totaal verschillend van de Turken hier. Ze wonen allemaal samen in een gemeenschap en ze lijken niet echt zelf contact te zoeken met de anderen. We zeggen wel eens dat ze radicaler zijn en harder vasthouden aan hun geloof dan de Turken in Turkije… En dat is waar. Ze houden echt harder vast aan het geloof en zijn dus radicaler, maar ik begrijp hen langs een kant ook wel. Nu ik merk hoe hard ik zelf vasthoud aan de dingen die ik ken van in België. Natuurlijk probeer ik zoveel mogelijk nieuwe dingen te doen, maar af en toe heb je nood aan iets vertrouwd. Dat kan gaan om kleine dingen zoals gaan eten in de mc donalds of afspreken met Astrid (een andere Belgische AFS’er). Bij veel dingen die dagelijks gebeuren, had ik ook de neiging om uit te leggen hoe wij dat in België zouden doen, maar dat heb ik opgegeven. Zo kun je bezig blijven…

29/10: Cumhuriyet bayrami
Om 9.30u staan Ece en ik op school. Er is een concert van leerlingen van de school bezig en iedereen krijgt een rood petje met de Turkse vlag op en een klein vlaggetje. Na het concert gaan de gewone leerlingen allemaal samen naar Anıtkabir en blijf ik op school met een 50-tal andere leerlingen. Zij gaan allemaal mee wandelen op de Hipodrum. We vertrekken met de schoolbus naar Hipodrum, een plaats speciaal voor dit soort gelegenheden. Het lijkt een beetje op de startbaan voor een vliegtuig. Eens aangekomen zijn er al tientallen groepen soldaten, scholen, ruiters en andere traditioneel geklede mensen aanwezig. Iedereen zet zich in formatie (8 lijnen van telkens 10 kinderen) en mijn school zet zich op hun plaats. Jammer genoeg is iedereen aanwezig en kan ik dus niet meewandelen. Maar daar vindt mijn leerkracht iets op. Ze heeft namelijk aan de officier uitgelegd dat ik van België ben en dat ik dit heel graag eens zou meemaken en hij vindt ook dat ik dat zeker moet doen, dus neemt hij me mee… Een paar groepen verder staat er nog een school. Witte hemdjes en witte petjes, en ze dragen een gigantische Turkse vlag. Ik mag mee met hen de vlag dragen. Ik moet eerst een witte t-shirt van een andere jongen aandoen en mijn rood petje wisselen ze met een van de toeschouwers die er toevallig een wit aanheeft. Ik krijg een plaatsje rechts vanvoor en tijdens het wachten komt iedereen nieuwsgierig naar mij. Ze kunnen geen Engels, in tegenstelling tot mijn klasgenoten, maar ze zeggen me wel 100 keer (vooral de jongens) dat ik een mooi meisje ben. Ze zijn een beetje opdringerig en onsubtiel (aangezien de eerste vraag was of ik met hen naar Kızılay wil gaan), maar al bij al wel vriendelijk. En zeker de meisjes waren heel lief en best wel grappig. Plots begon de ceremonie. Eerst ter plaatse marcheren en daarna onder begeleiding van de fanfare wandelen langs de toeschouwers. Duizenden mensen stonden te kijken met vlaggetjes, petten, t-shirts,… Ik liep vlak achter een groep soldaten met geweren. Toen moesten we halt houden voor een gebouw met tribunes. Ik denk dat dit voor de belangrijke gasten was, aangezien ik van uit de verte enkele chique geklede mannen kon zien zitten en de fanfare voor dat gebouw halt hield. We moesten erg lang gewoon stil staan terwijl er muziek uit de boxen klonk en de vlag begon wel heel erg zwaar te worden, maar niemand liet hem hangen. Daarna kwam er een speech uit de boxen, maar ik kon niet zien waar de spreker stond. Ik voelde me trots en een beetje overweldigd dat ik deze vlag mocht dragen. Dat had ik nooit kunnen denken. Na de speech speelde de fanfare weer iets en daarna werden er een heel aantal bevelen gegeven, waarop iedereen verschillende bewegingen met handen en voeten maakte, waar ik weer niets van begreep. De istiklal marsi werd gezongen en daarna kwam er een groep blauwe Ruiters’ op mooie paarden voorbij. Daarna drie vuilniskarren, die perfect op dezelfde hoogte reden, om de kak van de paarden op te ruimen. En last but not least…een auto met een rechtopstaande man achterin (Erdoğan ?) die naar iedere groep apart iets riep en dat werd beantwoord met een oorverdovend ‘sağol!’ Weer een speech en dan mochten we verder marcheren. We gingen van de Hipodrum en stonden op de snelweg, die afgezet was. Na een kleine drinkpauze draaiden we de vlag en marcheerden we deze keer in de andere richting. Sol, sol, sol-sağ-sol….sol, sol, sol-sağ-sol…zo marcheerden we de hele weg af en ik zag tussen het publiek mijn ouders en Astrid, die mee was gekomen met hen, staan. Terug aan het begin kwam mijn directeur me halen, gaf ik mijn t-shirt en petje terug en vertrok ik naar het shoppingcenter.

Tot de volgende blog…hoş çakalın!

IMG_2771.JPG

Türkçe

Hey allemaal
Ik heb nu al een lange tijd niet meer geschreven en daar zijn een heleboel redenen voor. De allerbelangrijkste is echter heel simpel, ik had geen inspiratie voor een goede blog. En eigenlijk ben ik daar blij om. Ik begin in een soort dagelijks ritme te komen, waardoor er niet meer zo veel te schrijven valt (nog steeds een heleboel, maar niet meer zoveel als in het begin). Die dagelijkse ‘sleur’ geeft iets vertrouwd, een soort gevoel dat ik nog tijd genoeg heb en dus niet vanalles nog moet plannen (wat eigenlijk wel zo is, want de tijd gaat zo ongelooflijk snel!)🙂

Dat dagelijkse ritme bevalt me enorm. Ik ga elke dag naar school, ik ga vaak met vrienden en andere AFS’ers op stap (naar de cinema, iets gaan eten, gewoon wat rondhangen of gaan shoppen), af en toe een jogske ertussen en in de weekends spendeer ik veel tijd met mijn familie.
We gaan samen naar de markt en ik help mijn mama af en toe met koken. We worden vaak uitgenodigd om bij vrienden te gaan eten of om daar naar de voetbal te kijken. Ik heb mijn zus moelleux leren maken en zij gaat mij Turks leren koken. Gewoon het feit dat ik totaal geen verplichtingen heb hier, maakt het allemaal nog zoveel keer leuker. Ik kies zelf waar moeite in wil steken. Bijvoorbeeld wat ik doe voor school of hoeveel Turks ik wil leren. En dat laatste is echt een grote uitdaging.

Turks is een (voor mij in elk geval) heel moeilijke taal. De zinsconstructie is niet vast en verandert dus constant. De enige zekerheden zijn dat het onderwerp vooraan en het werkwoord achteraan in de zin komt. Verder heeft het Turks naamvallen en verbuigingen zoals in het latijn, maar er zijn veel uitzonderingen of speciallekes😉 voorzetsels hebben ze amper, maar die plak je ook gewoon aan het woord (bijvoorbeeld: ev= huis, eve= naar huis; dit wordt dus extreem ingewikkeld als je ook nog eens meervoud en genitieven gaat gebruiken). En alsof dit alles nog niet genoeg is, hebben ze klinkerharmonie, waardoor je er altijd voor moet zorgen dat je suffixen ‘in harmonie’ zijn met de rest van het woord.
Gelukkig ben ik niet de enige die moeite heeft met de taal, want een aantal studenten hebben al toegegeven dat zelfs zij er ook nog problemen mee hebben (oef🙂 )

Voor ik vertrok vroegen mijn ouders me wat ik nu echt hoopte te bereiken in deze drie maanden. Ik zei:’ Turks leren’. En ik meen dat nog altijd, al heb ik de lat wel iets minder hoog gelegd. Ik vind zelf dat ik al redelijk veel versta en praten gaat steeds beter (al blijft het wel heel traag). Ik lees boekjes voor 6-jarigen in het Turks, ik luister naar Turkse muziek, ik probeer de lessen te volgen en als ik dat niet doe, dan leer ik Turks uit mijn eigen lesboeken. Ik doe dus echt wel moeite om de taal onder de knie te krijgen, al is dat bijna onmogelijk in slechts drie maanden.
Turks is wel een heel mooie taal, zonder harde klanken.

Ik heb een klein stukje in het Turks geschreven (met de nodige fouten, maar die zijn er uit nu, waarvoor dank Alperen😉 )
6 haftada sonra dürüstçe söyleyemem ki Türkiye’yi çok seviyorum. İnsanlar konuksever, dostça ve çok yardımsever. Türk yemek çok çok çok güzel! Türk yemeğini seviyorum, özellikle döneri, balığı ve baklavayı! Ankara hoş şehir. Burada trafik çok kötü ama metrola gitmek kolay. Ankara’da birçok yeri ziyaret ettim (Ulus, Kızılay, bahçeli, Emek, Balgat, Antalya,…). Bu ülke çok çesitli: denizleri, güzel Bölgeleri , kayak pistileri var,… Arkadaşlarlarım bana kelimeler öğretiyor ve bunu çok seviyorum. Ailem en güzel aile! Onlar Ankara’da bana herşey gösteriyor.

Het heeft nog lang geduurd, maar vorige week hebben jongens in mijn klas (yes, I am talking about you Arda, for example!) Delia en mij scheldwoorden geleerd. Ik ga die hier absoluut niet opschrijven, maar ik kan jullie vertellen dat we er goed mee gelachen hebben en er nu nog steeds veel plezier mee beleven!😉
Xxx veels liefs voor iedereen!

Bir ay

Liefste vrienden
Ik schrijf dit vanuit de auto op weg terug naar Ankara. De ondergaande zon schijnt op mijn iPad en iedereen in de auto slaapt. Ik ben net op vakantie geweest in Antalya en tijdens deze lange terugrit van 7uur schrijf ik jullie een nieuw blogbericht. Het is een beetje een speciaal blogbericht omdat ik vandaag precies 1 maand en 1 dag in dit wonderbaarlijke Turkije ben. Dit betekent dus al 1/3 van mijn avontuur! Ja, het is echt een avontuur. Wat ik hier allemaal mag meemaken is geweldig en niemand neemt me deze ervaring ooit nog af. Ik hoop dat de komende twee maanden dit avontuur alleen nog maar verrijken met nieuwe ervaringen.

Ik voel me thuis hier. Als een gast en toch ook een inwoner, als een vreemde op een vertrouwde manier, als geliefd en nagekeken, als een kind met een volwassen kantje, als een Turkse Belg en een Belgische Turk…maar bovenal voel ik me thuis. Dat gevoel is gegroeid met elk nieuw Turks woordje, elke nieuwe maaltijd, elke nieuwe vriend(in), elke nieuwe geschudde hand, elk moment van puur geluk of gemis. Zoals mijn baba me tijdens de bayram zei:”Mijn huis is jouw huis, mijn familie is jouw familie, je behoort tot mijn familie.” Zo voel ik me ook echt…mijn gezin straalt dit ook uit. Naar mijn gevoel worden we ook echt een gezin. Er kan al eens gek gedaan worden, ruzie gemaakt of heel hard gelachen worden met elkaar. Zo zijn Ece, Sibel, en ik gisteren gaan nachtzwemmen in de zee, terwijl we deden alsof we zeemeerminnen waren. Ook hadden ze geregeld met het hotel dat ik een taartje kreeg met kaarsjes op om te vieren dat ik precies 1 maand in Turkije verblijf…nu ja ik moet jullie niet vertellen hoe goed dit gezin voor mij zorgt.

Ook op school gaat het heel goed. Ik heb veel vrienden en er komen er elke dag nog nieuwe bij. Ik hou van het lessysteem met de pauzes tussenin. Mijn Turks gaat er goed op vooruit en ik kan al enkele lessen volgen. Ik ben misschien nog iets te bang om te praten, omdat ik geen fouten wil maken. Maar uiteindelijk leer je van je fouten, dus mijn doel voor de tweede maand is durven spreken. Ik heb enorm veel respect voor de leerlingen van mijn klas en eigenlijk voor de Turkse student in het algemeen. Allemaal hebben ze de droom om de mooiste en moeilijkste beroepen uit te oefenen en daar hebben ze alles voor over! Hobby’s worden opgegeven, Facebook en Instagram verwijderd, vrije tijd wordt besteed in bijlessen,… En nog weten ze dat al deze moeite voor niks kan zijn. Van de 2 miljoen studenten die het examen (üniversite sınafı) meedoen, kunnen slechts 10 duizend geselecteerd worden voor de betere universiteiten. Wat er met de rest gebeurt is voor mij nog niet duidelijk, maar dat ga ik ook eens vragen in mijn klas.

Ik mis België niet. Misschien omdat ik weet dat ik er binnen twee maanden terug ben, en ik er nu dus maar beter van kan genieten. Ik mis mijn vrienden niet, mijn familie niet, Antwerpen niet en Belgisch voedsel al helemaal niet (ok de frietjes hier kunnen beter, maar bon). Waar ik soms wel naar uitkijk is sporten… Niet dat ik hier niet sport, maar het is toch op een ander niveau. En hier sport ik om te sporten en niet omdat ik het zo leuk vind, want er is niks leuk aan alleen joggen. Aan de andere kant weet ik nu hoe het is om een rustig leventje te hebben en na school te kunnen doen wat je maar wil. Geen trainingen, danslessen of scoutsvergaderingen…gewoon doen wat je wil (maar wel op tijd thuis zijn voor het eten).
Begrijp me niet verkeerd…ik ‘mis’ mijn vrienden en familie wel, maar in een andere betekenis van het woord. Het is meer ‘denken aan’ dan ‘missen’, ik weet dat wanneer ik terug kom iedereen waar ik om geef nog steeds daar is. En ik krijg gewoon de tijd niet om iemand te missen. Ik ben constant bezig met nieuwe mensen te ontmoeten en nieuwe dingen te ontdekken en dat is veel vermoeiender dan ik ooit had kunnen denken. Maar ook veel leuker dan ik ooit had kunnen denken.

Ondertussen is de zon onder, is iedereen in de auto weer wakker en is Ankara nog maar 65 km verder. Ik kan de lichtjes al zien branden en ik verlang om weer thuis te zijn. Thuis, in het huis, de stad en het land waar ik me thuis voel.

Sizin çok seviyorum, arkadaşlar!

Okulu seviyorum

Ik ben nu een volledige week naar school (okul) geweest en het is fantastisch. Veel mensen verklaren mij zot waarschijnlijk, maar echt waar dit is het tofste dat ik tot nu toe heb meegemaakt. Ik zal proberen uit te leggen waarom, ook al is het voor mij steeds erg moeilijk om mijn gevoelens uit te leggen in een blogbericht. Ik doe mijn best…

Mijn school is een, naar Turkse normen, kleinere school (1300 leerlingen), maar voor mij is dat dus énorm. Al heb ik niet het gevoel dat het té druk is. Hij wordt bewaakt door een politie-agent met handboeien aan zijn riem, met wie ik elke middag volleybal. Iedereen kent hem goed en gaat er tijdens de pauze een praatje mee maken. Iedere klas heeft zijn eigen klaslokaal (dat van mij is 11-B= topklas). En je moet nooit veranderen van lokaal. Elke les duurt 40′ en dan hebben we 10′ pauze. Tijdens die pauze kunnen we naar buiten, in het lokaal blijven of naar een ander lokaal gaan.
Iets waar ik me de eerste dagen heel erg mee geamuseerd heb, maar waar ik nu al aan gewend ben is de bel…eerst gaat er een symphonie van Mozart af (vraag me niet de hoeveelste), die duidelijk maakt dat binnen 5 min de echte bel zal gaan (nuttig he!) en dan de echte bel is de Für Elise.
De leerkrachten zijn allemaal heel vriendelijk en best wel grappig. Mannen zijn altijd strak in pak en wetenschapsleerkrachten lopen in een labojas rond ook al is er maar een labo in de hele school, dat eigenlijk niet gebruikt wordt. De meeste leerkrachten zijn heel relaxed en altijd in voor een grapje. Ze geven wel stevige lessen, zeker de wetenschappen en wiskunde zijn zeker niet van een laag niveau, maar aangezien ze altijd te laat zijn of tien minuten voor het einde van de les stoppen, zien we niet zoveel leerstof in een lesuur. Knuffels, handshakes, schouderklopjes of staartjes maken bij/met leerkrachten zijn absoluut geen uitzondering en ook ik heb al enkele knuffels in ontvangst mogen nemen.
Mijn klasgenoten zijn gewoon ge-wel-dig! Ik kan er niet meer van zeggen. Ze helpen me zoveel als ze kunnen, nemen me mee om me voor te stellen aan iedereen (ik heb 100’den handen geschud en ontelbare keren merhaba gezegd tegen iedereen, maar ik ken nu welgeteld 10 namen…), ze beschouwen me echt als een klasgenoot en nodigen me uit om mee met hen de stad in te gaan. Jongens en meisjes zijn heel close, ook onderling. Voor mij was het iets nieuw dat jongens me constant vastpakken, knuffelen, me kietelen (aangezien ik de enige in de klas ben die daar niet tegen kan…),…Meisjes spelen de hele tijd met mijn haar want ja ik ben wel blond he! Jongens onderling geven ook knuffels, kussen, zitten op elkaars schoot,… iets waar in België iedereen toch even van zou opkijken. Mijn klas is echt heel hecht en iedereen is even close met iedereen. Aan aandacht en complimentjes kom ik ook niet te kort. Het aantal complimentjes dat ik hier op een dag krijg is niet te tellen, dus als mijn ego te groot wordt, zeg het me aub op tijd.
Sinds dinsdag zit er ook een andere AFS’er in mijn klas. Een Italiaans meisje, echt een hele lieve en we schieten goed met elkaar op. Ze doet me heel erg denken aan mijn Italiaanse gastzus in België.
Tijdens de pauzes wordt er op de speelplaats volleybal, voetbal en basketbal gespeeld door iedereen. Ik hou er wel van om lessen eens wat af te wisselen met sport. De cafetaria is iets tussen een cafetaria uit de Amerikaanse films en een mini-supermarkt. Je kunt er alle soorten broodjes, kebab, döner, çiğköfte, koekjes, drankjes,…krijgen. ’s Middags geeft iedereen geld aan mijn buurjongen en hij gaat dan eten halen voor de hele klas. Ik heb nog nooit mijn eten zelf moeten betalen en word altijd getrakteerd. Een klein heel groot nadeel is de toiletten…het zijn hier Franse toiletten en er is nergens wc-papier. In België ga ik op school al niet graag naar het toilet, maar hier is dat gewoon geen optie! Gelukkig is er al een oplossing gevonden en mag ik nu de leerkrachtentoiletten gebruiken #voorkeursbehandeling.
Ik heb ook een uniform, maar eigenlijk draagt niet iedereen dat. Meestal dragen ze enkel de t-shirt of de broek, maar niet allebei.
In de klas schrijft iedereen met potlood en de tafels zijn kladpapier. Mijn bank staat vol met Turkse woorden die ik niet kende, tekeningetjes, oxo-spelletjes,…🙂

De lessen die ik krijg verschillen wat van de lessen in België. Engels, Duits, Turkse grammatica, muziek, chemie, biologie, lo, filosofie, literatuur, religie, wiskunde (complexe getallen), geometrie en Turkse wiskunde. Dat laatste is eigenlijk getallenleer met wat Turkse letters in, die hun eigen waarden hebben, waarvan ik altijd heb geleerd dat ze niet bestaan (zoals de vierkantswortel van een negatief getal??!!!). De meeste lessen kan ik niet volgen aangezien ze in het Turks zijn. Bij Engels en Duits heb ik wel duidelijk een streepje voor en ook bio en chemie snap ik. Tijdens de lessen leer ik altijd Turks uit mijn eigen leerboek of ik leer al wat uit mijn cursussen voor als ik terug kom in België. Mijn klasgenoten willen dat ik zoveel mogelijk Turks leer en praten dus ook heel traag in het Turks tegen mij, zodat ik het begrijp. Mijn Turks begint nu echt op gang te komen. Ik versta toch al redelijk veel en ook praten begint te lukken (weliswaar aan een enerverend traag tempo). Mijn vrienden zijn altijd supertrots en enthousiast als ik een volledige zin juist heb gezegd.

Okulu çok seviyorum, görüşürüz!🙂

IMG_2205.JPG

IMG_2206.JPG

IMG_2208.JPG

Fotoğraflar 2

IMG_1627.JPG
1)resultaat van Ebru, een soort traditionele vorm van kunst.

IMG_1661.JPG
2) Op AFS kamp in Istanbul. Zoveel verschillende nationaliteiten, zoveel plezier.

IMG_1690.JPG
3) mijn zus, Ece, en ik voor het monument voor Atatürk.

IMG_1714.JPG
4) Kumpir, Turks fastfood.

IMG_1763.JPG

IMG_1772.JPG
5) Twee sfeerbeelden van een zeer traditionele Turkse bruiloft ergens in een afgelegen dorpje buiten Ankara.

IMG_1856.JPG
6) na een week vertraging mocht ik eindelijk naar school en zoals beloofd is hier dan ook mijn foto in mijn schooluniform.

IMG_1861.JPG
7) Twee Belgen die koken voor het gezin = frieten!!!!

Ailem

Ik ben hier nu (al!) twee weken in Turkije en dus ook bijna twee weken in mijn gastgezin. Ik vond het niet echt nuttig om in de eerste week mijn gezin al te beschrijven, aangezien het nog totaal vreemden voor me waren. Ik ben blij dat ik gewacht heb, want mijn beeld van hen is totaal veranderd tijdens de tweede week.
Mijn gezinnetje leeft in een appartement in een deelgemeente van Ankara, Emek genaamd. Vlakbij de centra van Ankara (nee er is niet 1 centrum, eerder een stuk of 7). Ik heb een baba, een anne en drie zussen (Ece, Sibel, Bilge). Ze hebben geen hobby’s, maar annem kookt heel graag en mijn twee kleinste zusjes, Sibel en Bilge, spelen de hele dag met hun vriendinnetjes uit de andere appartementen. Het is een heel vrolijk gezin en er wordt heel veel gelachen en gezongen in huis. De tv gaat ’s morgens vroeg aan en gaat niet meer uit tot iedereen gaat slapen. Dit wil niet zeggen dat ze de hele dag tv kijken (al komt het er toch heel dicht bij), maar voor hen is de tv wat een radio voor ons is…een gezellig achtergrondgeluid. Turkse tv is echt afschuwelijk slecht, dus kijken wij alleen Engelse tv met Turkse ondertitels en het Turkse nieuws. De verhouding reclame-programma is echt niet in evenwicht…wie al zot wordt van die 5 minuutjes reclame tegenover 20 minuten programma op VTM, die raad ik af om hier Turkse tv te komen kijken. 20 minuten reclame t.o.v. 10 minuten programma… Niet moeilijk dat ze de hele dag de tv aanzetten. Tegen dat je hier een volledig programma hebt uit gekeken, ben je 3 uur verder. Qua censuur is het eigenlijk zelfs minder erg dan in België. Scheldwoorden worden niet wegge’biebpt’ en ook seks, drugs, alcohol en inhoudloze Amerikaanse programma’s worden probleemloos uitgezonden en bekeken door de hele familie.

Baba is een ex-officier in het leger, maar is op het moment werkloos. Hij houdt zich bezig met het brengen en halen van de kinderen op schooldagen (ook al is de school 1,5km verder, we worden met de auto gebracht en opgehaald). Hij vertelt nog vaak over het leger. Blijkbaar heeft hij nog meegevochten in Irak en hij heeft de volledige militaire training afgerond. Hij is een superlieve en enthousiaste man. Hij geeft mij vrijwillig Turkse lessen en vertikt het om Engels of Frans met me te spreken, omdat hij wil dat ik zo snel mogelijk Turks kan (leuk dat hij zo enthousiast is, maar oo zo vermoeiend). Aangezien ik nog niet naar school mag, neemt hij me overdag mee naar allemaal bezienswaardigheden en musea in Ankara. Ik heb op 2 dagen al 5 musea gedaan🙂 Voor diegenen die denken dat in Turkije de man de baas in huis is…wel, niet in mijn geval. Hier heeft anne meer te zeggen, aangezien ze het hele huishouden regelt en werkt voor het gezin. Er zijn inderdaad wel gezinnen waar dat wel het geval is, zoals in het geboortedorp van mijn baba.
Annem is een heel lieve en goedlachse vrouw. Ze verzamelt suikertjes en zout van in de restaurantjes en cafe’s, dus altijd als we op café zitten nemen we altijd wat zakjes suiker mee. Ze houdt van koken en maakt echt elke dag iets nieuws klaar en het is altijd even lekker (van waar die inspiratie komt…ik weet het niet). Ze is leerkracht in het lager en is een superlieve mama voor haar kinderen. Naar mijn mening misschien zelfs iets te lief. Ze doet echt alles voor haar dochters…de was, strijk, koken, poetsen,… Het enige dat haar kinderen moeten doen is hun bed opmaken en de tafel dekken. (Jaja ik word hier echt verwend).
Mijn zussen zijn echt superlieve meisjes. Ece is 15 en een echte puber. Haar grootste zorgen zijn haar uiterlijk (vooral haar haar) en jongens, maar ze doet ook graag eens een keer zot! Ze zit vaak in onze kamer op haar gsm en selfies maken altijd en overal is dagdagelijkse kost. Ze is wel heel vriendelijk en best wel grappig, maar ik voel dat we eerder een zusrelatie zullen hebben dan vriendinnen worden. Sibel en Bilge zijn echt schatten van kinderen. Ze spelen de hele dag buiten met hun vriendinnetjes en ook al kunnen ze niet echt Engels, komen ze wel af en toe vragen of ik iets met hen wil doen. We spelen samen spelletjes of maken tekeningen. Ze zijn wel redelijk verwend en er wordt dus wel al eens geweend als ze hun zin niet krijgen.

Ik mag nog steeds niet naar school. Jammer, maar ik geniet er eigenlijk wel van. Ik heb nu al een heel groot deel van Ankara gezien en ik begin er van te genieten. Ik ben al gewend aan de drukte en het verkeer. Ik heb geen schrik meer van de immense massa’s mensen, ik steek met de rest van de bevolking over in het rood (sorry mama) en zelfs een bus die 20 minuten te laat komt vind ik (bijna) normaal.
Ik geniet nog steeds het meest van de kleine dingen. Zoals ik gisteren ook met Luna (AFS studente in Colombia) besprak… De kleine dingen zijn het speciaalst en geven me het meeste voldoening. Een gesprek tussen twee mensen verstaan, begrijpen wat baba vraagt en kunnen antwoorden in het Turks, voor het eerst lachen met een Turkse mop (best wel goede humor eigenlijk), de fierheid van je familie en het ongeloof van vrienden als je een gesprek in het Turks voert (komt niet vaak voor, maar toch…:) ) en vooral de liefde die je krijgt van deze mensen. Het mooiste voorbeeld deed zich gisteren voor. Mijn zusjes zochten voor het eerst echt contact met me, aangezien ze geen Engels kunnen. Ik begin wel al wat te verstaan in het Turks, dus kwamen ze vragen of ze iets mochten laten zien…ik ging mee en blijkbaar hebben ze een sleutelhangerverzameling. Ze toonden me alles en ik zei natuurlijk overal ‘Wauw’, ‘güzel’ of ‘beautiful’ op (het waren ook echt wel mooie sleutelhangers hoor). Daarna ging ik terug naar mijn kamer en na tien minuten kwam mijn zusje terug, twijfelend, en gaf me een knuffel zoals enkel kinderen dat kunnen en zei ‘I love you’. Ik kan je verzekeren dat dat een fantastisch gevoel geeft (en misschien ook wat tranen in de ogen😉 ).

Zo dit is dus mijn gezin. Nu hoop ik vooral dat ik snel naar school mag…